Het is een aantal keer behoorlijk uit de hand gelopen. In Amsterdam zijn er eieren gegooid naar spelende kinderen en een buurman heeft ouders met een megafoon ziektes toegewenst.

Natuurlijk is het belangrijk om rekening met elkaar te houden, maar dat zou niet tot gevolg moeten hebben dat kinderen niet meer buiten kunnen spellen. Of dat kinderen alleen nog mogen fluisteren tijdens het buiten spelen. Waar bij muziek een aantal decibel als grens gebruikt kan worden, klinkt dat bij spelende kinderen onzinnig.

Vandaag las ik in Trouw de volgende reactie van hoogleraar toegepaste psychologie Stallen van de Universiteit Leiden:
“Geluidsoverlast is een opstelsom van decibellen en de relatie tussen veroorzaker en overlast-ervaarder. Als je je saxofoonspelende buurman goed kent, heb je minder last van zijn geluid dan wanneer hij weigert te groeten. Door bewoners en instellingen te dwingen eerst met elkaar te overleggen, wordt het overlastgevoel al verminderd. En mogen de partijen er niet uitkomen, dan kan altijd nog de gemeente of de rechter worden ingeschakeld. Want overlast is overlast ook zonder norm.” 

Beter kan ik het niet zeggen. Geluidsoverlast is geen kwestie van alleen decibellen. Het gaat om de onderlinge relatie! Goed gedaan minister Cramer: van regels naar mensen.