De ChristenUnie is een paar jaar te laat met oppasssen voor het tupperware-syndroom. Tupperware heeft in de Nederlandse samenleving dezelfde reputatie als spruitjes, een product waar de CU al uitgebreid mee geassocieerd wordt.

Harmjan doet uitkomen alsof het zo positief is dat de CU-fractie zich onvoorwaardelijk achter het kabinet schaart terwijl dat helemaal niet het geval is. Juist de CU-fractie doet niet waarvoor men in de Kamer zit: het uitvoeren van dualisme:


In de politiek betekent het dualisme dat de fractie in de Tweede Kamer, zeker de fractie van een regeringspartij, kritisch blijft tegenover het kabinet. De CDA- en PvdA-fractie doen dat uitgebreid en laten het kabinet werken voor hun goedkeuring. De CU-fractie maakt het de regering, en met name de eigen bewindslieden, totaal niet moeilijk en geeft daardoor de democratie in Nederland een klap in het gezicht.

Harmjan, je doet het dus als positief overkomen terwijl het in feite in strijd is met alles waar de Tweede Kamer voor staat.

@Edward: Je tupperware-spruitjes opmerking laat ik even voor wat hij is, het gaat om de inhoud erachter.

Ten eerste: mijn blog is beslist geen pleidooi voor minder dualisme. Als dat wel zo lijkt, zet ik dat hierbij recht.

Ten tweede: mijn blog gaat niet over specifieke kritiek op specifiek beleid. Dat is het probleem niet. Het gaat mij om de grondhouding van partijen en het gebrek aan geloof in de eigen beslissingen (immers ook die van de Kamer als een debat is afgelopen) en gebrek aan passie om beleidsmatig een verschil te maken als coalitiepartners. En op dat vlak staat dualisme een niet in de weg aan commitment. Sterker nog: ze zou er een prachtig teken van zijn.

Daarbij vind ik dat je de ChristenUnie geen recht doet als je zegt dat de ChristenUnie geen dualistische en kritische opstelling heeft. Ook die partij is dualistisch en kritisch en accepteert beleid dat indruist tegen haar verkiezingsprogramma niet zonder slag of stoot.

Beste Harmjan,

Als ik iets kan waarderen, is het wel loyaliteit. Als er iets is wat onze wereld tekort komt, is het wel loyaliteit. Of dat nu loyaliteit is aan een partner, gezin, werkgever, ideaal of gemaakte afspraken. Met wat meer loyaliteit zou de wereld er al een stuk prettiger uitzien.

Wat mij betreft is daar echter 1 duidelijke uitzondering op: de politiek. In de politiek hoort er slechts loyaliteit te zijn richting het ideaal van de partij en de achterban, niet richting de coalitiepartners. Ik snap werkelijk niet hoe de fractie van de ChristenUnie kan blijven verdedigen dat ze met deze coalitie in zee is gegaan, laat staan dat ze niet allang zich hebben afgedroogd en weer naar huis zijn gegaan. Ik kan er werkelijk niet bij met mijn hoofd.

De laatste keer dat de ChristenUnie een duidelijk kritisch geluid heeft laten horen, was ten tijde van de commotie over de embryoselectie. En de CU heeft op dat onderwerp volledig bakzijl gehaald. Embryoselectie is uitgebreid, niet alleen naar het niveau waarop de PvdA dat graag wilde maar zelfs met een carte blanche richting de ziekenhuizen door te stellen dat niet langer de politiek maar de ethische commissies binnen de ziekenhuizen bepalen wanneer er wel of niet mag worden ingegrepen.
De fractie en de CU-kabinetsleden hebben in dat debat zoveel gezichtsverlies geleden dat het voor de CU nog onmogelijk is echt ergens tegenin te gaan zonder bereid te zijn de stekker uit het kabinet te trekken. Want met bluffen komt de CU er niet meer.

Echter, niets in de houding van de CU-fractie laat zelfs maar een afweging in die richting zien. Mogelijk omdat de CU-fractie tevreden is met wat men wel bereikt, zoals de Centra voor Jeugd en Gezin en handhaving van de uitzonderingen in de Algemene Wet Gelijke Behandeling. Helaas zullen beide voorbeelden ook geen lang leven beschoren zijn.
De Centra voor Jeugd en Gezin zijn tandeloze tijgers geworden nu professionals hebben aangegeven geen medewerking te zullen verlenen of gebruik van de centra te zullen maken. De AWGB zal door het Europees Hof worden afgeschoten waardoor het personeelsbeleid in het Bijzonder Onderwijs en andere religieuze instellingen bij wet gewijzigd zullen worden. Het ministerie voor Jeugd en Gezin zal slachtoffer worden van de bezuinigingen in 2011, simpelweg omdat de CU dan niet terugkeert in de regering.
En wat zal men zich dan herinneren over de regeringsdeelname van de CU? De schaamhaardiscussie in het kader van het EKD, de houding van de minister van defensie aangaande het dragen van het militaire uniform tijdens de Gay Pride, het stamelen van dhr. van Middelkoop toen zijn eerdere uitlatingen over de krijgsmacht in de publiciteit kwamen, het gebrek van daadkracht van de minister van defensie aangaande wel of geen verlenging van de Afghanistan-missie en de zo grote liefde voor regeringsdeelname dat de kleinste regeringspartij afstand heeft genomen van alle idealen en grondslagen van de partij. Dat lijkt me niet de beste erfenis.

Wat betreft mijn opmerking over tupperware en spruitjes: jij bent degene die begon over het tupperware-syndroom, niet ik. En, net als spruitjes en de ChristenUnie, staat tupperware niet bepaald bekend om zijn vlotte uitstraling of vernieuwing.

Ik zal de opmerkingen van de heer Gebuis maar laten voor wat ze zijn, ik ben blij dat ik ze niet voor mijn rekening hoef te nemen.

Een coalitie is volgens mij altijd een verstandshuwelijk. Verschillende partijen handelen uit verschillende beginselen. Dus dat levert nooit het ideale plaatje op. Du dathet af en toe schuurt binnen een coalitie is niet zo verwonderlijk, en dat hoef je volgens mij dan ook niet zo onder stoelen en banken te steken. Wat dat betreft mag de CU zich wat mij betreft soms wel wat meer afstand nemen van gekozen oplossingen die niet optimaal zijn. Overigens zie ik dat nu wel meer gebeuren rond het Afghanistan debat en de houding richting de premier over monarchale aangelegenheden.

Anderzijds vind ik het CDA te vaak provocerend en erop uit om zaken op de spits te drijven. Die energie kunnen ze volgens mij beter steken in het vinden van de 30-miljard bezuinigingen. Het kabinet zal werkelijk aan geloofwaardigheid winnen als men daar samen uit komt.

@ Laurens Buist:
Als ik met heel mijn hart geloofde dat de ChristenUnie het bij het juiste eind had, zou ik ook niet graag antwoorden op mijn opmerkingen, niet in de laatste plaats omdat het niet zozeer opmerkingen of meningen waren maar feiten.

Het CDA heeft duidelijk geleerd van de botsing tussen PvdA en CU. Van de PvdA wist het CDA al dat ze vrij makkelijk omver te krijgen waren, zeker gezien de huidige peilingen. In de situatie rond de embryoselectie heeft het CDA prachtig af kunnen wachten wat er zou gebeuren als de boel op de spits gedreven zou worden. Als de CU zich terug zou trekken uit het kabinet, kon het CDA de PvdA daar de schuld van geven; als de CU zou inbinden, wist het CDA direct hoever men kon gaan voordat de CU echt in opstand zou komen. Dus het CDA weet precies nu precies hoe de coalitiepartners onder de duim te houden zijn: de aanval is de beste verdediging.

Dit kabinet zal, in de ogen van de Nederlandse burger, nooit meer geloofwaardig worden. De geloofwaardigheid was, 3 weken na het aantreden van dit kabinet, al gedaald tot 58% en is sindsdien alleen verder achteruit gegaan. Dat laten o.a. de peilingen op dit moment wel zien: de coalitie zou nu 45 zetels halen (CDA: 26; PvdA 13; CU: 6) tegenover de 80 die de coalitie nu heeft.
Het enige wat, in de ogen van de Nederlandse burger, de coalitiepartners nu nog geloofwaardigheid zou geven, is aftreden en de interventie van het volk vragen. De burger vraagt daar al maanden om en iedere dag dat het huidige kabinet langer blijft zitten, is een aanslag op het vertrouwen in het kabinet, de coalitiepartijen en onze democratie.

@ Laurens: Je hebt gelijk denk ik. Ik zoek dan ook niet naar het ideale plaatje. Een verstandshuwelijk is prima, maar dan moet je wel met hart en ziel kunnen uitleggen waarom je erin zit. De ChristenUnie doet dat met kracht en overtuiging. CDA en PvdA mopperen vooral. En de kiezer houdt i.i.g. niet van partijen die alleen maar mopperen en welhaast nergens meer in lijken te geloven. Een van de redenen in mijn ogen dat alleen de ChristenUnie in de peilingen op lichte winst staat.

Tupperware syndroom... Ik kan me er niks bij voorstellen, maar uit de tekst begrijp ik wel wat Harmjan bedoelt.

Persoonlijk heb ik niets op met het beleid van dit kabinet, voorzover daarvan al sprake is. Persoonlijk zou ik me er niet, zeker niet zo nadrukkelijk, mee willen associëren. Dat de CU dat wel doet, is wel heel loyaal, maar pleit m.i. niet bepaald voor haar onderscheidend vermogen.

Los daarvan is een regering door coalitievorming, zoals dat bij ons te doen gebruikelijk is, naar mijn mening een schending van de democratische beginselen. Alle partijen, die één of meerdere zetels in de kamer hebben weten te bemachtigen, zouden naar evenredigheid van het aantal behaalde zetels gezamenlijk de regering dienen te vormen, aangestuurd door ten eerste de verkiezingsuitslag en de standpunten van de burgers ten aanzien van diverse onderwerpen, zoals die daaruit naar voren komen en ten tweede door de Tweede Kamer, die aan de zijde van de burgers en niet aan de kant van de regering behoort te staan.

Nu gaan enkele partijen samen de agenda bepalen, waarbij men alsnog gaat discussiëren over het te volgen beleid m.b.t. onderwerpen waarover de burgers van dit land zich bij de verkiezingen al hebben uitgesproken, en waarbij de coalitie niet zelden ingaat tegen het standpunt van de meerderheid van de burgers. het is danook niet zo gek, dat burgers geen vertrouwen hebben in de politiek en in politici.

Ik denk, dat je een geflatteerd beeld hebt van de CU. Het is veel logischer te veronderstellen, dat de (minimale!) winst van de CU wordt veroorzaakt door mensen, die niet langer hun heil bij het CDA vinden, maar toch in de christelijke hoek willen blijven. Diverse partijen die niet in de regering zitten stijgen veel dramatischer in de peilingen. De algemene tendens is er dus toch een van sterke afkeuring voor het gehele kabiniet. En nee, dat is geen typfout.