De wetenschap is niet vaak zo eenduidig: we krijgen grote problemen in de toekomst als gevolg van de klimaatverandering. Er moet dus snel wat gebeuren. Toch kwam het niet tot een klimaatverdrag in Kopenhagen. De wereld kijkt verbijsterd toe en vraagt zich af hoe de belangrijkste wereldtop sinds jaren kon mislukken.

Rondom de onderhandelingen is het beeld ontstaan dat het klimaatverdrag is stuk gelopen op de weerbarstige houding van enkele landen. In allerlei variaties en combinaties werd met de beschuldigende vinger gewezen naar China, de VS, álle westerse landen, India of de ontwikkelinglanden. De ontwikkelingslanden zouden de onderhandeling hebben vertraagd, de westerse landen zouden de belangen van ontwikkelingslanden hebben genegeerd, Obama zou niet durven handelen zonder dat zijn klimaatwet in de VS is aangenomen en China en India zouden te sterk aan autonomie hechten of zich niet willen laten vastleggen op harde doelstellingen.

In een onderhandeling spelen de tegenstrijdige belangen van verschillende landen uiteraard een belangrijke rol. Toch mag dat niet het antwoord zijn op de vraag hoe Kopenhagen kon mislukken. Onderhandelingen zijn immers altijd lastig. Het echte antwoord moet een laag dieper worden gezocht. De bereidheid ontbreekt blijkbaar om elkaar de hand te reiken. De feiten dwingen het ontstaan van politieke wil echter af. Dus blijft de verbijstering en blijft de vraag: hoe kon deze top mislukken? Wie het weet mag het zeggen. Zolang het antwoord op die vraag blijft hangen in vingerwijzingen naar elkaar, is er echter weinig hoop voor een betere afloop van de volgende klimaattop. (2010, Mexico) Tijd voor een sessie soulsearching voor de leiders van deze wereld. Want als er niets veranderd zullen de leiders van nu de geschiedenisboekjes ingaan als de doorschuifgeneratie.