Het begint eigenlijk al bij het gebouw. Wie ooit de Eerste Kamer binnen is geweest begrijpt wellicht wat ik bedoel. De statige en plechtige ruimten maken onmiddellijk indruk. De prachtige plafondschilderingen spreken tot de verbeelding, evenals de imposante schilderijen en de wandbekleding. In deze ruimte zou ieder hyperigheid van de media misplaatst zijn. Hier horen rust en ordelijkheid de boventoon te voeren.

De museale rust en de sfeer van vervogen tijden die in dit gebouw huizen, lijken onmiskenbaar hun weerslag te hebben op de Kamerleden. Niet alleen is het merendeel van de kamerleden getooid met een grijze of witte hoofdbedekking, ook hun spreken is doorgaans bedaard en bedachtzaam. In deze kamer hoort kunt u nog lange principiele betogen horen over de grondrechtelijke implicaties van een wetsvoorstel en wordt er oeverloos gebabbeld over het belang van rechtsstatelijkheid en democratische legitimatie.

Deze Kamer laat zich dus ook niet opjutten door bewindslieden die haast hebben. Evenmin voelen de kamerleden zich gebonden aan een coalitieakkoord of andere coalitieafspraken. Afgelopen week bleek plotseling weer even hoe dat werkt. Waar de Tweede Kamer onder stoom en kokend water heeft ingestemd met de Crisis en herstelwet, besloot de Eerste kamer afgelopen, voor een meer grondige behandeling. Oftewel, het was de minister-president nog niet gelukt om alle vragen naar tevredenheid te beantwoorden, waarna de Eerste Kamer hem nog een tweede setje vragen deed toekomen.

Dit feit heeft mijn vertrouwen in de Eerste Kamer goed gedaan. Dit zijn de mannen en vrouwen in Den Haag die naast de Raad van State hun ernstige twijfels durven uiten over de Crisis en herstelwet. Deze wet waarmee Balkenende pretendeert Nederland uit de crisis te trekken is in mijn ogen een gedrocht. Het zal voor de toekomst meer gedoe en juridische procedures zal opleveren, dan dat het daadwerkelijk procedures zal versnellen. Misschien zullen enkele windmolens hierdoor een paar maanden eerder worden geplaatst of begint de aanleg van het restant van de A4 een half jaar eerder, maar helpt dat ons uit de crisis? Ik dacht het niet! Het is veel meer een speeltje om gemakkelijk grote besluiten er door te drukken. Iedere machthebber laat nu eenmaal graag zijn sporen achter in het landschap.

Nu maar afwachten hoe de Eerste Kamer hiermee verder zal gaan. Hopelijk persisteren zij in hun vragen, omdat een goed antwoord toch niet wordt gegeven. Maar ik vrees dat de geachte afgevaardigden uiteindelijk door de bocht zullen gaan. Zoals meestal het geval is.

Laurens Buist