Sinds lange tijd weer een bijdrage waar ik het helemaal mee eens ben: laat de werknemer zelf verantwoordelijk zijn voor zijn vitaliteit. De werkgever moet ruimte geven voor ontwikkeling, scholing en beweging van zijn medewerkers, maar het is ook de werknemer die op tijd initiatieven moet ondernemen.

Laten we ophouden met alles maar voor iedereen te regelen. Faciliteren waar mogelijk, maar initiatieven overlaten aan de werknemer zelf. Medeverantwoordelijk maken van zijn eigen toekomst.

Dan kan gewoon iedereen met 67 met pensioen.

Een andere overweging die ik wil meegegeven: maak het maatschappelijk aanvaard dat een carriere van iemand van 55+ ook weer naar beneden kan gaan (eventueel ook met salaris). Je bent fysiek en mentaal over je top heen en dus is het logisch dat je een stap terug doet. Toch doet niemand dat, omdat het als falen wordt gezien.

Het voorkomt stress, burn-outs en zorgt voor prima carriere en doorstroommogelijkheden voor de jongeren.

@ bird:
In het geheel niet mee eens; niet wat betreft de eigen verantwoordelijkheid en niet wat betreft je plannen rond iemands carrière.

We hebben het over (fysiek) zware beroepen. Deze beroepen zijn over het algemeen niet de best betaalde beroepen. De gemiddelde cursus of opleiding kost honderden of duizenden euro's. Zo moet ik volgende week naar een cursus van 2 dagen die € 1100,- kost. Dat kan ik niet eens opbrengen en ik verdien boven modaal. Kan je nagaan dat iemand die zware (en vaak ongeschoolde) arbeid verricht dat moet betalen. Die € 1100,- kunnen ze niet missen, ook niet als ze via de belasting alles terug kunnen krijgen. Want die teruggave is pas in juli het jaar erop.
Daarnaast wordt de hele tijd vergeten dat mensen die in fysiek zwaar en ongeschoold werk zitten dat vaak ook met een reden doen. De meesten zijn niet tot meer in staat intellectueel. Ik generaliseer nu nogal maar de gemiddelde havenarbeider in Rotterdam kan nog geen brief zonder spel- of grammaticafouten schrijven. Moet die dan een opleiding gaan volgen om vervolgens op kantoor te gaan werken? Lijkt me leuk.

Ook wat betreft de carrière ben ik het niet met je eens. Je hebt een bepaalde levensstandaard opgebouwd, bepaalde verplichtingen ben je aangegaan en dat zal behouden moeten worden. Het is niet alleen onwenselijk dat je op latere leeftijd een stap achteruit moet doen maar ook in strijd met diverse internationale verdragen die Nederland getekend en geratificeerd heeft, waaronder het oprichtingsverdrag van de VN en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. In beide documenten wordt gesteld dat de overheid ten alle tijden verantwoordelijk is voor de handhaving van de levensstandaard van de individuele inwoners van een land. Als wat jij wilt dus zou gaan gebeuren, zou, volgens deze verdragen, Den Haag het ontbrekende deel moeten bijbetalen. Ik denk dat handhaving van de huidige situatie EN de pensioenleeftijd op 65 jaar houden voor de politiek goedkoper zouden zijn dan voor alle 55+'ers de achteruitgang in salaris moeten bijleggen.

Wat betreft je idee over de doorstroom van jongeren: er zijn op dit moment een kleine 285.000 vacatures die niet gevuld zijn. Dat lijkt me voorlopig doorstroommogelijkheden genoeg.

@ Edward,

uiteraard zijn er instrumenten bedenkbaar (een soort spaarloon-regeling) om opleidingen te financieren. Werkgever en werknemer (naar vermogen) dragen beide bij.

Verder bespeur ik een berusting bij de "simpele zielen" in de haven. Waarom deze mensen geen 2e kans bieden. Een goede havenarbeider kan ook heftruck-chauffeur worden. Daarbij: een gemiddelde student investeert tegenwoordig ook 17.000 euro in zijn studie. Zelf investeren kun je van werknemers ook verlangen. Ik studeer zelf ook nog steeds aan de universiteit.

Ik mis bij jouw analyse elke verantwoordelijkheid die de werknemer zelf heeft om zich te ontwikkelen om daarmee zijn kansen te vergroten.

Het kan verder m.i. niet zo zijn dat de overheid verantwoordelijk is voor de levensstandaard van de individuele inwoners. Dan zou de WW, WAO, bijstand e.d. allemaal 100% zijn. En dat zijn ze niet. Het zou ook kolder zijn. Ik verwacht dat er een collectieve verantwoordelijkheid ligt voor de overheid en niet individueel. Dan hoef ik over de rest ook niet in te gaan.

In je slotzin geef je zelf al aan dat jouw oplossing geen oplossing is. Die vacatures worden niet vervuld en bieden dus onvoldoende soulaas.

@ bird:
Er zijn zat mensen die tevreden zijn met de baan die ze hebben en dat prima tot hun 55e of 60e vol kunnen houden om daarna vervroegd uit te treden. Daar lijkt me ook niets mis mee. Als je tot je 55e of 60e zware fysieke arbeid hebt gedaan, moet je er ook mee kunnen stoppen. Dit zijn namelijk geen mensen die 80+ worden maar over het algemeen op hun 70e de pijp aan Maarten geven. Zijn hele interessante studies naar gedaan waaruit bleek dat mensen in zware fysieke arbeid gemiddel 13 jaar eerder sterven dan mensen die geen fysiek zware arbeid uitvoeren. Ofwel, voor deze groep zou de pensioengerechtigde leeftijd eerder verlaagd dan verhoogd moeten worden.

De wet verplicht werkgevers tot goed werkgeverschap. Volgens de wet behoort daartoe de alle inspanningen mogelijk om een werknemer in het bedrijf werkzaam te houden in voor hem of haar passend werk wanneer hij of zij zijn of haar oorspronkelijke werk niet meer kan uitvoeren. Uitkeringsinstantie UWV interpreteert dat als volgt: als de werkgever kan laten zien dat hij serieuze pogingen gedaan heeft de werknemer te reïntegreren in zijn/haar oorspronkelijke werk, eventueel met aanpassingen, in ander werk of bij een andere werkgever en dat alles heeft gefaald, valt de werkgever niets te verwijten. De werknemer heeft slechts de plicht hieraan mee te werken maar kan geen verplichtingen aangaande opleiding of financiële zaken worden opgelegd (tot mijn schaamte moet ik erkennen dat ik enige tijd voor deze organisatie heb gewerkt en de eisen dus vrij goed ken).
Deze eisen zijn vastgelegd in de Ziektewet, de WAJONG, de WIA en in de herziene vorm van de WW. De verantwoordelijkheid ligt dus ten alle tijden bij de werkgever en de werkgever heeft als taak de werknemer aan het werk te houden of geschikt te maken voor ander werk. De werkgever, dus niet de werknemer. Voldoet de werkgever niet aan deze eisen, kan het UWV boetes opleggen die het bedrijf direct failliet maken.

De letter van de verdragen stelt dat de ondertekenaars borg zullen staan en zorg zullen dragen voor de handhaving van de individuele levensstandaard van alle inwoners van het land. Daar staat namens de Nederlandse overheid een handtekening onder en daarop kan de Nederlandse overheid ter verantwoording geroepen worden in de Algemene Vergadering van de VN (en, meer realistisch, voor het Internationaal Hof in Den Haag).

Als de huidige 300.000 werklozen al niet doorstromen in de huidige 285.000 vacatures, waarom zou de doorstroming dan verbeteren in jouw voorstel? Er lijkt mij veel meer logica te zitten in eerst de huidige problemen op te lossen alvorens nieuwe te creëren.

Vitaliteit zo lang als mogelijk in stand houden is zeer wenselijk.
Dit in 1-ste instantie om het "welzijn" van de mensen en m.n. de oudere mens te bevorderen.

Daarentegen zal de economische groei, mocht groei al wenselijk geacht worden - niet extra gestimuleerd dienen te worden.

Welvaart hoeft in Nederland niet meer toe te nemen.
Wel het gevoel van tevreden zijn, met datgene waar je inmiddels over beschikt.

De factor arbeid zou teruggebracht kunnen worden - de mechanisatie en automatisering zijn toch al in alle productie-processen door- en ingevoerd.

Ondanks een toename van de beroepsbevolking, vaak veroorzaakt door het hanteren van een nieuwe rekenformule.

Afname van de factor arbeid-maakt de formulering van zware beroepen overbodig.

-Men zou kunnen starten met verlaging van het aantal arbeidsuren+
toename van verlofuren en instandhouding van de pensioensgerechtigde leeftijd van 65 jaar.

Dit heeft positieve gevolgen voor de gezondheidstoestand van de werknemer en door verminderde productie en ver- en gebruik van o.a. grondstoffen en energiegebruik tot een beter milieu en daarmee leefomgeving voor mens en dier.

De kenniseconomie gebruiken, niet voor nieuwe en al te vaak, overbodige producten, maar voor een toename van het welzijns-gevoel van de mens.

Het streven van groei is terecht, maar niet de groei van productie of economie, neen de groei zal er in moeten zitten dat de mens met iets minder een toename bereikt van het tevreden zijn, met datgene wat al voorhanden is.
Dat is momenteel zeker niet gering in Nederland.

Tevreden zijn zal een positieve doorwerking kennen op tal van terreinen van het dagelijks menselijk leven.

Niet alles is afhankelijk van geld.
- sociaal sameneven en elkaar medemenselijkheid geven.

-dat is een wenselijk streven-.

Het is een keuze die gemaakt moet worden en waar draagvlak voor moet bestaan.
We leven een keer hier op deze aarde.

Dit kunnen we besteden met zoveel mogelijk en lang mogelijk te werken, met alle kwalijke bijverschijnselen.
Of we kiezen voor een evenwichtige balans tussen het verrichten van arbeid en van daaruit, ons leven zo in te richten, dat er optimalisering van ons "gegeven leven" ontstaat.

Bovendien is zwaar werk- subjectief-, vanuit aard en beleving en dus niet betrouwbaar in relatie met arbeid
te meten.
Vaak wordt dit eerder tegen, de werknemer, als voor de werknemer gebruikt.
Maar duidelijk is dat zo een lijst niet noodzakelijk zal zijn.

De groei zal dus soms moeten liggen in minder -Arbeid-
en toename door de revenuen hiervan in te zetten voor toename van het welzijns gevoel.
Terug naar de sociale cohesie van weleer, zal een positieve bijdrage kunnen zijn.

Arbeid is een noodzakelijkheid die vreugde (kan) geven op velerlei terrein.
Laten we als arbeid afneemt -dit verdelen- en de meeropbrengsten vanuit toename van automatisering en mechanisatie gebruiken door een eerlijke deling van de"winst" en opbrengsten onder allen die van arbeid "afhankelijk" zijn.
Ook als ze niet (meer) actief erbij betrokken zijn.

Tijd, is het belangrijkste waarover de mens beschikt.
De gem. leeftijd neemt alsmaar toe, maar dit wil i.v.m. afname van lichaamsfuncties niet zeggen dat iemand in staat is om evenredig langer te blijven werken, of überhaupt in staat is om langer te werken.

Een goed alternatief zou zij om op vrijwillige basis vanuit aanwezige talenten en capaciteiten t.a.v. van werk.
Doelgroep: Ouderen of anderzins mensen die aangewezen zijn op aandacht en zorg van derden.
Geeft zo betekenis tot op een hoge leeftijd aan je eigen leven en daarmee een toegevoegde waarde aan de samenleving.
Het levert vaak meer op als in geld is uit te drukken.
Een gevoel nodig en nuttig te zijn.
Maakt een samenleving met zovele ouderen mogelijk, betaalbaar en leefbaar.
De geest en spirit van iets voor elkaar over hebben dient terug te keren in onze individualistisch gerichte samenleving.

Laat in Nederland het samenhorigheidsgevoel en de gastvriendelijkheid naar een ieder terugkeren.
Dat was toch het kenmerk vanwaar men ons land aan kon herkennen, nog niet al te lang geleden.
Nederland heeft daar recht op, onze bevolking in al zijn bonte multi-culturele samenstelling heeft daar recht op.
Bovenal hebben de zwakkeren er recht op en het zal ons allen "goed" doen.

Er is meer als arbeid alleen.
Maar met arbeid kun je veel doen.
Laten we de opties vanuit de aanwezige mogelijkheden bezien en aanpakken.
Vanuit de wensen van de totale samenleving en niet alleen van een der partijen.
Samen doen wat voor ieder makkelijk te dragen is, dat zou een motto kunnen zijn om het bovenstaande aan te pakken.

Maar dan moeten we wel een opstart maken.